Toeterweekend 2025, een verslag

Toeterweekend in Pelt: Muziek, Spek en Lasers – Wat wil een mens nog meer?

Na twee maanden zomerstilte waarin de instrumenten stof verzamelden en de muzikanten hun lipspieren lieten verslappen, was het eindelijk zover: het Toeterweekend! En niet zomaar ergens. Van vrijdagavond 5 tot zondagmiddag 7 september 2025 streek Fanfare Toeterdonk voor het eerst neer in het gezellige vakantiecentrum ’t Pelterke in Pelt. Een plek waar muziek, vriendschap en spek samenkomen. Ja, spek. Daar komen we zo op terug.

Onze dirigent, zoals altijd een toonbeeld van mededogen (ahum), had geen genade. De repetities waren intens, de noten vlogen ons om de oren, en de vermoeidheid werd vakkundig genegeerd. Maar gelukkig was er een culinair vangnet: onze kook(groot)ouders André en Marleen, bijgestaan door tante Hilde en Mark. En geloof ons, “kookouders” is hier geen eufemisme. André en Marleen zijn de grootouders van onze muzikanten Joanna en Helena, en (schoon)ouders van Tom en Nausikaä. Kortom: een familiezaak met Michelin-ambities. Van ontbijt tot feestmenu: we werden culinair verwend tot in de puntjes.

Na een ‘standaard’ vrijdagavondse repetitiesessie van twee en een half uur te hebben overleefd, leidde onze dirigent ons op zaterdag met de elegantie van een muzikale drillsergeant doorheen 5 repetities: strak, gedreven en met een glimlach die net iets te veel plezier verried in onze pijn; onze lippen tintelden en vingers protesteerden! We waren de uitputting nabij. Wisten we toen veel dat er ons na de laatste repetitie een bijzondere maaltijd stond te wachten! Het vooruitzicht van culinaire troost deed wonderen voor de moraal: het werd een muzikaal feestdiner met gerechten verwijzend naar onze concerten van het afgelopen culturele jaar:

• Het vurige voorspel met kaaskroket van de chef en pruim met huisgerookt drakenspek als aperitief, een knipoog naar onze familievoorstelling “Help! De taart staat in brand!“.
• Een kathedraal van een hoofdgerecht, verwijzend naar het Kathedraalconcert, met het varkenshaasje als solist. Mediterrane groenten en huisgemaakte Limburgse kroketten brachten harmonie en ritme op het bord.
• En dan het dessert: een Jeanne Blanche, verwijzend naar de voorstelling “Gilles” dat zich afspeelt ten tijde van Jeanne D’Arc, waarbij André zich bijna de schouder uit de kom klopte om ons de perfecte chocoladesaus te serveren.
• Het bisnummer, een (D)éclair was ook een verwijzing naar de voorstelling “Gilles” van en met Jan Decleir.
• Als 3D-igestief, met de link naar ons concert tijdens de “3D Additive Manufacturing Conferentie“, werd een huisgemaakte advocaat geserveerd. Het was een advocaat die stevig in zijn schoenen stond, zowel qua smaak als qua alcoholgehalte. En dat proefde je: een pleidooi voor gulheid in elke lepel.

Dus als u bij het volgende concert denkt: “Die muzikanten zijn precies wat voller geworden,” dan heeft u gelijk. En we schamen ons er niet voor. We hebben het gehad en ze pakken het ons niet meer af!

En terwijl de ouders zich in het zweet werkten tijdens de repetities, werden ook de jongsten onder ons niet vergeten. De Kinderclub, dit jaar liefdevol geleid door Ryme, de zorgzame grote zus van onze trompettistische tist Kamil, zorgde voor een warm nest vol spel en plezier. Ryme wist als geen ander hoe ze de kleintjes kon bezighouden, zodat de ouders zich zonder zorgen konden focussen op hun muzikale missie. En met de speeltuin van ’t Pelterke als achtertuin, konden de kinderen zich helemaal uitleven. Kortom: niet alleen de oudjes werden in de watten gelegd, ook de jongste Toeterdonkjes waren in superhanden.

Tussen het repeteren en het smullen door was er ook ruimte voor ontspanning. Team ontspanning (de naam zegt het al) zorgde zaterdag voor een uniek namiddagspel dat ons hersenen én lachspieren testte. En alsof dat nog niet genoeg was, konden we na het feestmaal de calorieën te lijf gaan met een nachtelijke lasershooting.
En dan hebben we het nog niet gehad over het spel met de watergeweertjes. We onthouden u de spelregels, al kunnen u wel zeggen dat er door de deelnemers heel wat achterpoortjes werden gevonden om deze regels zo rekbaar mogelijk te maken. Hilariteit ten top en de één al wat (vaker) natter dan de andere.

Op muzikaal vlak werd er stevig gewerkt aan de komende concerten: De Slag van Wespelaar, de Mars UVRM Zaalshow, en zelfs al een sneak peek van het Nieuwjaarsconcert, het Evaluatieconcert én VLOF 2026. Jawel, we zijn niet alleen goed in eten, we zijn ook vooruitziend.

En dan was het alweer zondagmiddag. Na een laatste après lunch repetitie was het al snel 15u. Tijd om in te pakken en huiswaarts te keren. Echter, twee verstekelingen hielden initieel de laadklep van onze vrachtwagen stevig gesloten. Maar na hun vingers één voor één bewerkt te hebben met de hamer van de buisklokken moesten ze wel lossen. Of de hamer nu nog bruikbaar is om de buisklokken aan de slaan is een andere vraag! Over die buisklokken is dit culturele jaar het laatste woord nog niet gezegd!
De vrachtwagen kon uiteindelijk ingeladen worden en de terugweg richting Tildonk aangevat. Tot volgend jaar!

Samengevat: het Toeterweekend was een schot in de roos. Of beter gezegd: een noot in de roos. Met volle buiken, volle harten en hopelijk binnenkort ook volle zalen.